ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் திறமையானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; எப்போதுமே மற்றவர்கள் சொல்வதை கேட்க மாட்டான். ஒருமுறை, அந்த கிராமத்தின் பெரியவர் சோமு தாத்தா, கதிருக்கு ஒரு முக்கியமான அறிவுரை சொன்னார். 'கதிர், நீ செய்யும் காரியங்கள் மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு விளைவித்தால், உன்னைத் தட்டிக் கேட்கும் வலிமை கொண்டவர்கள் உன்னைத் தண்டிப்பார்கள். அதனால் எப்போதும் நேர்மையாக இரு,' என்றார்.
ஆனால் கதிர் அதை அலட்சியப்படுத்தினான். அவன் தன் நண்பன் ரவியிடம் ஒரு சிறிய ஏமாற்று வேலை செய்தான். ரவி ஒரு நேர்மையான சிறுவன். கதிர் செய்த செயலால் ரவிக்கு பெரும் நஷ்டம் ஏற்பட்டது. கதிர் நினைத்தான், 'ரவி என்ன செய்யப் போகிறான்? அவன் என்னைத் தண்டிப்பானா?'
ஆனால் ரவி கோபப்பட்டு கதிரைத் தாக்கவில்லை. மாறாக, ரவியின் தந்தை, கிராமத்தின் நீதிபதி, கதிரின் தவறைத் தட்டிக்கேட்டபோது, கதிர் அவரிடம் வாதாடினான். 'நீ எனக்குப் பெரியவன் என்று நினைத்து என்னை மிரட்டாதே!' என்று கத்தினான். அந்தத் தருணத்தில் கதிர் ஒரு பெரிய தவறு செய்தான். தட்டிக் கேட்கும் அதிகாரமும், நீதியும் கொண்ட ஒருவரைத் தன் எதிரியாக மாற்றிக்கொண்டான்.
சில நாட்களிலேயே கதிரின் உண்மை தெரிந்ததும், கிராமத்து மக்கள் அவனுடன் பழகத் தயங்கினர். அவனது தவறான போக்கினால் அவன் தனித்து விடப்பட்டான். அப்போதுதான் கதிருக்கு புரிந்தது, பெரியவர்களின் அறிவுரையைக் கேட்காமல், தட்டிக் கேட்கும் வலிமை உள்ளவர்களைத் துன்புறுத்துவது ஒருவனின் அழிவுக்கே வழிவகுக்கும் என்று.
