ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರ್ಯನ್ ಮತ್ತು ಕಿರಣ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಸ್ನೇಹಿತರಿದ್ದರು. ಆರ್ಯನ್ ಆ ಹಳ್ಳಿಯ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತರ ಮಗನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಸುಖ-ಸೌಕರ್ಯಗಳಿದ್ದವು. ಕಿರಣ್ ಒಬ್ಬ ಬಡ ರೈತನ ಮಗನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಪತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಅತೀವವಾದ ದಯೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಇತ್ತು.
ಆರ್ಯನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಕಿರಣ್ನನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. 'ನಾನು ದೊಡ್ಡವನು, ನೀನು ಬರಿ ಬಡವ,' ಎಂದು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಕಿರಣ್ ಏನೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳದೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗುತ್ತಿದ್ದನು.
ಆದರೆ ಕಾಲಚಕ್ರ ಉರುಳಿತು. ಆರ್ಯನ್ ತಂದೆಯ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ಆಸ್ತಿ-ಪಾಸ್ತಿಗಳು ಮುಳುಗಿಹೋದವು. ಆರ್ಯನ್ ಈಗ ತುಂಬಾ ಬಡವನಾದನು. ಆದರೂ, ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕಷ್ಟದಲ್ಲೂ ಇತರರಿಗೆ ತೊಂದರೆ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ.
ಇತ್ತ ಕಿರಣ್ ತನ್ನ ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಹಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಹಳ್ಳಿಯವರೆಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಅಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಂದು ಸತ್ಯ ತಿಳಿಯಿತು: ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೇ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನ ಗುಣ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ, ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಷ್ಟೇ ಬಡವನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನ ಗುಣ ಉನ್ನತವಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
