ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ രാഹുൽ എന്നും മാധവൻ എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. രാഹുൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വ്യാപാരിയുടെ മകനായിരുന്നു. അവന് എല്ലാ ആഡംബരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ മാധവൻ ഒരു പാവപ്പെട്ട കർഷകന്റെ മകനായിരുന്നു. മാധവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ പഴയതായിരുന്നുവെങ്കിലും അവന്റെ മനസ്സ് സ്വർണ്ണത്തേക്കാൾ ശുദ്ധമായിരുന്നു.
രാഹുൽ എപ്പോഴും തന്റെ പണത്തെക്കുറിച്ച് അഹങ്കരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. 'ഞാൻ വലിയവനാണ്, നീ വെറുമൊരു പാവപ്പെട്ടവനാണ്,' അവൻ മാധവനോട് പറയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ മാധവൻ എപ്പോഴും പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ നേരിട്ടു.
കാലം മാറി. രാഹുലിന്റെ കുടുംബം വലിയൊരു സാമ്പത്തിക തകർച്ച നേരിട്ടു. അവരുടെ സമ്പാദ്യമെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു, അവർ ഒരു ചെറിയ കുടിലിലേക്ക് മാറേണ്ടി വന്നു. രാഹുൽ ഇപ്പോൾ വളരെ ദരിദ്രനായി. എങ്കിലും, തന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിലും രാഹുൽ നല്ല സ്വഭാവം കൈവിട്ടില്ല. അവൻ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനും സത്യസന്ധനായിരിക്കാനും ശ്രമിച്ചു.
അതേസമയം, മാധവൻ തന്റെ വിനയവും നല്ല പ്രവർത്തികളും കൊണ്ട് ഗ്രാമവാസികളുടെ പ്രിയപ്പെട്ടവനായി മാറി. പണമില്ലെങ്കിലും എല്ലാവരും മാധവനെ ബഹുമാനിച്ചു.
അന്ന് ഗ്രാമവാസികൾ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി: ഒരാൾ എത്ര വലിയ പണക്കാരനായാലും അവന്റെ സ്വഭാവം മോശമാണെങ്കിൽ അവൻ ഒരിക്കലും വലിയവനാകില്ല. അതുപോലെ, ഒരാൾ എത്ര ദരിദ്രനായാലും അവന്റെ ഉന്നതമായ സ്വഭാവം അവനെ എപ്പോഴും വലിയവനായി നിലനിർത്തും.
