ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்று இரண்டு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் ஒரு பெரிய நிலக்கிழ家的 மகனாகப் பிறந்தான். அவனிடம் நிறைய பொம்மைகளும், ஆடம்பரமான வசதிகளும் இருந்தன. மாறன் ஒரு ஏழை மரம் வெட்டியின் மகன். அவன் பழைய துணிகளை அணிந்திருந்தான், ஆனால் அவனது கண்கள் எப்போதும் அன்பால் மின்னும்.
ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரிய திருவிழா நடந்தது. கதிர் தனது செல்வத்தைக் காட்டி மற்ற சிறுவர்களைக் கேலி செய்தான். 'நான் பெரியவன், நீ ஒரு ஏழை!' என்று கர்வத்துடன் கூறினான். ஆனால், அன்று மாலை ஒரு விபத்து ஏற்பட்டது. கதிரின் தந்தை ஒரு பெரிய பணப் பிரச்சனையில் சிக்கி, அவர்கள் வசித்த பெரிய வீட்டையும் வசதிகளையும் இழந்தனர். கதிர் இப்போது மிகவும் ஏழ்மையான நிலையில் இருந்தான்.
ஆனால், கதிரின் குணமோ மாறவில்லை. அவன் மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்ய நினைக்கவில்லை. அதே சமயம், மாறன் தனது வறுமையைப் பார்த்து ஒருபோதும் தலை குனியவில்லை. ஒருமுறை கிராமத்துத் தலைவர் ஒரு பெரிய சவாலை வைத்தார். ஒருவருக்குக் காணாமல் போன ஒரு விலங்கு கிடைத்தால் அவருக்குப் பரிசு வழங்கப்படும் என்றார். மாறன் தனது உழைப்பாலும், பொறுமையாலும் அந்த விலங்கைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தான். கதிரும் அவனுக்குத் துணையாக நின்று உதவி செய்தான்.
அன்று கிராமமே உணர்ந்தது: ஒருவன் எவ்வளவு பெரிய வசதி படைத்தவனாக இருந்தாலும், அவனது குணம் கீழ்த்தரமாக இருந்தால் அவன் உயர்ந்தவன் ஆக முடியாது. அதேபோல், ஒருவன் எவ்வளவு வறுமையில் இருந்தாலும், அவனது உயர்ந்த குணத்தால் அவன் எப்போதும் மதிக்கப்பட வேண்டிய ஒரு சிறந்த மனிதனாகவே இருப்பான்.
