ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜು ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ಬಡ ರೈತ. ರಾಜುವಿನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲರೂ ದುಬಾರಿ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಆದರೆ ರಾಜು ಹಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಅವನ ಬಳಿ ಆಟವಾಡಲು ದೊಡ್ಡ ಆಟಿಕೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ, 'ನೀನು ಬಡವ, ನಿನಗೆ ಯಾವುದೂ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ರಾಜುವನ್ನು ನೋಡಿ ನಕ್ಕನು. ರಾಜು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ನೋವು ಅನುಭವಿಸಿದರೂ, ಯಾರ ಮೇಲೂ ಕೋಪ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
ರಾಜು ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣದ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಓದಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಮುಂದಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ತನ್ನ ಪೆನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಜು ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಪೆನ್ನುವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಆ ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ವರ್ತಕ ಬಂದರು. ಅವರು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿರುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ಒಂದು ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದರು. ರಾಜುವಿನ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮತ್ತು ದಯೆಯನ್ನು ಕಂಡು ವರ್ತಕರು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಹಣವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಅವಮಾನವಲ್ಲ, ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳೇ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಎಂದು ರಾಜು ಅಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
