ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന്റെ അച്ഛൻ ഒരു പാവപ്പെട്ട കർഷകനായിരുന്നു. മാധവന്റെ കൂട്ടുകാർ വിലകൂടിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും നല്ല വസ്ത്രങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, മാധവൻ പഴയ വസ്ത്രങ്ങളും ചെറിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും മാത്രമേ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ വെച്ച് ഒരു കൂട്ടുകാരൻ അവനെ കളിയാക്കി പറഞ്ഞു, 'നീ ഒരു പാവപ്പെട്ടവനാണ്, നിനക്ക് ഒന്നും വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല.' മാധവൻ വിഷമിച്ചു, പക്ഷേ അവൻ ആരോടും ദേഷ്യപ്പെട്ടില്ല.
മാധവൻ വളരെ നല്ല സ്വഭാവമുള്ള കുട്ടിയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനും പഠനത്തിൽ മിടുക്കനാകാനും അവൻ എപ്പോഴും ശ്രമിച്ചു. ഒരിക്കൽ ഒരു കൂട്ടുകാരൻ തന്റെ പണം കളഞ്ഞുപോയപ്പോൾ വിഷമിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. മാധവൻ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ തുക നൽകി അവനെ സഹായിച്ചു. കുറച്ചു കാലത്തിനുശേഷം, ആ ഗ്രാമത്തിലെ പ്രമുഖനായ ഒരു വ്യാപാരി കുട്ടികൾക്കായി ഒരു മത്സരത്തിന് സംഘടിപ്പിച്ചു. പണമല്ല, മറിച്ച് കുട്ടികളുടെ സ്വഭാവവും ബുദ്ധിയുമാണ് അവിടെ അളന്നത്. മാധവന്റെ ദയയും സത്യസന്ധതയും കണ്ട് വ്യാപാരി അവനെ അഭിനന്ദിക്കുകയും അവന്റെ കുടുംബത്തിന് വലിയ സഹായം നൽകുകയും ചെയ്തു. പണമില്ലാത്തത് തന്റെ അപമാനമല്ലെന്നും, തന്റെ നല്ല ഗുണങ്ങളാണ് തന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്തെന്നും മാധവൻ മനസ്സിലാക്കി.
