ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ರೋಹನ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಹುಡುಗರಿರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ನೋಡಲು ಅಚ್ಚ 똑ಕಾಗಿ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು—ಎತ್ತರ, ಬಣ್ಣ ಮತ್ತು ಉಡುಪುಗಳೂ ಕೂಡ ಒಂದೇ ತರಹ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ಅವರನ್ನು ಅವಳಿ ಸಹೋದರರೆಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಗುಣಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾಗಿದ್ದವು. ಅಜಯ್ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಗುಣ ಹೊಂದಿದ್ದನು. ಆದರೆ ರೋಹನ್ ಅಹಂಕಾರಿ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುವ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಜನಸಂದಣಿಯ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬ ವೃದ್ಧೆ ನಡೆಯಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅಜಯ್ ಗಮನಿಸಿದನು. ತಕ್ಷಣವೇ ಓಡಿಹೋಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿ, ಅವಳ ಬೊಕ್ಕಸವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಅಜಯ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಆದರೆ ರೋಹನ್ ಆ ವೃದ್ಧೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ತನ್ನ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದನು.
ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ, ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ತಿಂದನು. ಆದರೆ ರೋಹನ್ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಆಹಾರವನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೂ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದೆ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತು ತಿಂದನು. ಆಗ ಅಜಯ್ನ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದನು, 'ಜನರು ನೋಡಲು ಇಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಕಾಣಬಹುದು, ಆದರೆ ಅಸಲಿ ಸಾಮ್ಯತೆ ಇರುವುದು ಅವರ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ. ಅಜಯ್ನ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅವನತ್ತ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ರೋಹನ್ನ ಗುಣಗಳು ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಂದ ದೂರ ಮಾಡುತ್ತವೆ.' ಅಂದು ರೋಹನ್ಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು; ರೂಪಕ್ಕಿಂತ ಗುಣವೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅವನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು.
