ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നും രോഹൻ എന്നും പേരുള്ള രണ്ട് ആൺകുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവർ കാണാൻ ഒരേപോലെയായിരുന്നു—ഒരേ ഉയരം, ഒരേ നിറം, ഒരേപോലെയുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ പോലും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഗ്രാമവാസികൾ പലപ്പോഴും അവരെ ഇരട്ടക്കുട്ടികളാണെന്ന് കരുതിപ്പോകും. എന്നാൽ അവരുടെ സ്വഭാവം പാടെ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അർജുൻ എല്ലാവരോടും കരുണയുള്ളവനും മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാൻ എപ്പോഴും തയ്യാറുള്ളവനുമായിരുന്നു. എന്നാൽ രോഹൻ സ്വാർത്ഥനായിരുന്നു, മറ്റുള്ളവരെ പരിഹസിക്കുന്നതിൽ അവൻ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി.
ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു ആഘോഷം നടന്നു. തിരക്കേറിയ ചന്തയിലൂടെ ഒരു വൃദ്ധ നടക്കാൻ പ്രയാസപ്പെട്ട് നീങ്ങുന്നത് അർജുൻ കണ്ടു. അവൻ ഉടനെ ഓടിച്ചെന്ന് ആ വൃദ്ധയെ താങ്ങിപ്പിടിക്കുകയും അവരുടെ ഭാരം കുറയ്ക്കാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു. ഗ്രാമവാസികൾ അർജുന്റെ ഈ നല്ല പ്രവർത്തി കണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു. എന്നാൽ രോഹൻ ആ വൃദ്ധയെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ തിരക്കിനിടയിലൂടെ മുന്നോട്ട് പോയി.
വൈകുന്നേരം എല്ലാവരും ഒത്തുചേർന്ന ഭക്ഷണസമയത്ത്, അർജുൻ തന്റെ കയ്യിലുള്ള മധുരപലഹാരങ്ങൾ എല്ലാവരുമായും പങ്കുവെച്ചു. എന്നാൽ രോഹൻ തന്റെ ഭക്ഷണം ആരുമായും പങ്കുവെക്കാതെ തനിച്ച് ഇരുന്നു കഴിച്ചു. അപ്പോൾ അർജുന്റെ മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞു, 'ആരെയും അവരുടെ രൂപം നോക്കി അളക്കരുത്. അവർ കാണാൻ ഒരേപോലെയാണെങ്കിലും, അവരുടെ ഉള്ളിലെ ഗുണങ്ങളാണ് അവരെ വ്യത്യസ്തരാക്കുന്നത്. നല്ല സ്വഭാവമാണ് ഒരാളെ മറ്റുള്ളവരുമായി യഥാർത്ഥത്തിൽ അടുപ്പിക്കുന്നത്.' തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കിയ രോഹൻ, രൂപത്തേക്കാൾ പ്രധാനം സ്വഭാവമാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
