ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் இளங்கோ என்ற இரண்டு சிறுவர்கள் இருந்தார்கள். இருவரும் பார்ப்பதற்கு ஒரே மாதிரி இருந்தார்கள்; உயரம், நிறம், ஏன், அவர்கள் அணிந்திருக்கும் உடைகளும் கூட ஒரே மாதிரியாக இருக்கும். அதனால் கிராமத்து மக்கள் அடிக்கடி அவர்களைத் தம்பிகள் என்று நினைத்துக்கொள்வார்கள். கதிர் எப்போதும் மற்றவர்களிடம் அன்பாகவும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவனாகவும் இருப்பான். ஆனால் இளங்கோ, மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதிலும், தன்னிடம் இருப்பதை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளாமல் இருப்பதிலும் மகிழ்ச்சி காண்பான்.
ஒரு நாள் கிராமத்தில் ஒரு திருவிழா நடந்தது. அப்போது ஒரு வயதான பாட்டி தள்ளாடியபடி நடந்து வந்தபோது, கதிர் ஓடிச் சென்று அவருக்குத் தாங்கிப் பிடித்துக் கொடுத்து, அவர் சுமந்து வந்த மூட்டையைத் தூக்கிக் கொடுத்தான். இதைப் பார்த்த மக்கள் கதிரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தனர். ஆனால் இளங்கோ, கூட்ட நெரிசலில் அந்தப் பாட்டியைக் கவனிக்காமல் கடந்து சென்றான். அன்று மாலை, கதிரின் வீட்டில் இருந்த இனிப்புகளைப் பகிர்ந்து உண்ணக் கேட்டபோது, கதிர் தன் நண்பர்களுடனும் மற்றவர்களுடனும் மகிழ்ச்சியாகப் பகிர்ந்து கொண்டான். இளங்கோ மட்டும் தனியாக அமர்ந்து சாப்பிட்டான்.
அப்போது கதிரின் தாத்தா சொன்னார், 'யாரையும் அவர்கள் உருவத்தை வைத்து எடை போடக்கூடாது. பார்ப்பதற்குத் தம்பிகள் போல இருந்தாலும், கதிரின் குணமும் இளங்கோவின் குணமும் முற்றிலும் வேறானது. ஒருவருடைய நல்ல குணங்களே அவரை மற்றவர்களுடன் உண்மையாக இணைக்கும்.' இளங்கோ அன்று தன் தவறை உணர்ந்து, உருவத்தை விட குணமே முக்கியம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டான்.
