ಸಂತೋಷದ ಬೆಳಕು

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಪುಸ್ತಕಗಳಿದ್ದವು, ಆದರೂ ಕಿರಣ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಖ ಸೊಟ್ಟಗೆ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಸಂತೋಷವಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ತಾತ ಮಧು ಎಂಬುವವರು, 'ಕಿರಣ್, ಬಾ ನಾವು ಕಾಡಿಗೆ ಹೋಗೋಣ' ಎಂದರು. ಕಿರಣ್ ಬೇಸರದಿಂದಲೇ ಹೋದನು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಹಾರುತ್ತಿದ್ದವು, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಪ್ರಖರವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕಿರಣ್ ಯಾವುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಹಳೆಯ ಆಟಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಠಾತ್ತಾಗಿ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಕ್ಕಿ ಗಾಯಗೊಂಡು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಿದನು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಕಿರಣನಿಗೆ ಕರುಣೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವನು ಆ ಹಕ್ಕಿಗೆ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಂಡನು. ಹಕ್ಕಿ ಹಾರಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ ಕಿರಣನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ಮೂಡಿತು. ಆಗಲೇ ಅವನಿಗೆ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯ ಕಾಣಿಸಿತು. ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ನೋಡು ಕಿರಣ್, ಪ್ರಪಂಚ ಯಾವಾಗಲೂ ಸುಂದರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಹಗಲಿನಲ್ಲೂ ನಮಗೆ ಜಗತ್ತು ಕತ್ತಲಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.' ಕಿರಣ್ ಅಂದು ಜೀವನದ ಪಾಠ ಕಲಿತನು.