மகிழ்ச்சியின் ஒளி

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் நிறைய பொம்மைகளும், வண்ணமயமான புத்தகங்களும் இருந்தன. ஆனால், கதிர் எப்போதும் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, எதற்கும் மகிழ்ச்சி அடையாமல் இருப்பான். ஒரு நாள், அவனது தாத்தா அவனைக் கூப்பிட்டு, 'கதிர், வா, இன்று நாம் காட்டுக்குச் செல்வோம்' என்றார். கதிர் சலிப்புடன் சென்றான். வழியில் அழகான பட்டாம்பூச்சிகள் பறந்தன, குயில்கள் பாடின, சூரியன் பிரகாசமாகத் தெரிந்தது. ஆனால் கதிர் எதையும் கவனிக்கவில்லை. அவன் தன் கையில் இருந்த பழைய பொம்மையைப் பற்றியே கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தான். திடீரென்று ஒரு மரத்தடியில் ஒரு சிறிய குருவி தன் சிறகில் அடிபட்டுத் தவிப்பதைக் கண்டான். அதைப்பார்த்ததும் கதிரின் மனதில் ஒரு மென்மையான உணர்வு ஏற்பட்டது. அவன் மெதுவாக அந்த குருவியின் காயத்திற்குத் தண்ணீர் ஊற்றி, அதைத் தடவிக்கொடுத்தான். குருவி மெல்லத் தன் சிறகுகளை அசைத்து, கதிரைப் பார்த்து ஒருமுறை சிறகடித்தது. அந்தச் சிறிய தருணத்தில் கதிரின் முகம் மலர்ந்தது. அவன் உலகத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினான். வண்ணத்துப் பூச்சிகளின் சிறகுகள், மரங்களின் பச்சை நிறம், சூரியனின் கதகதப்பு என அனைத்தும் அவனுக்குப் புதிதாகத் தெரிந்தன. தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'பார்த்தாயா கதிர்? உலகம் எப்போதும் அழகாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால், நம் உள்ளத்தில் மகிழ்ச்சி இல்லையென்றால், பகல் நேரத்திலும் நமக்கு உலகம் இருட்டாகவே தெரியும்.' கதிர் அன்று புரிந்துகொண்டான்: மகிழ்ச்சி என்பது வெளியில் இல்லை, அது நம் மனதில்தான் இருக்கிறது.