ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ದೊಡ್ಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿತ್ತು. ಅವನ ತಂದೆ ರವಿ ಒಬ್ಬ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿಯುವ ರೈತ. 'ಅಜಯ್, ಈ ಮಣ್ಣೇ ನಮ್ಮ ಜೀವ, ಇದನ್ನು ಗೌರವಿಸು,' ಎಂದು ರವಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ಗೆ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಅಜಯ್ ನಗರಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿದನು, ಆದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಕೆಲಸ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಮಾತುಗಳು ನೆನಪಾದವು. ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳಿಗಿಂತ ಆಹಾರ ನೀಡುವ ಕೃಷಿಯೇ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳಿದನು. ತಂದೆ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಅಳುತ್ತಾ ಹೋದನು. 'ತಂದೆಯೇ, ನಾನು ಎಷ್ಟೇ ದೂರ ಹೋದರೂ, ಕೊನೆಗೆ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಅನ್ನ ಈ ಮಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡೆ,' ಎಂದನು. ರವಿ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅಜಯ್ನನ್ನು ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅಜಯ್ ಕೂಡ ರೈತನಾದನು.
