മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു യുവാവുണ്ടായിരുന്നു. നഗരത്തിലെ തിളക്കമുള്ള ജീവിതം നയിക്കണമെന്നതായിരുന്നു അവന്റെ സ്വപ്നം. മണ്ണിലും വിയർപ്പിലും ജോലി ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ജോലികൾ നഗരത്തിലുണ്ടെന്ന് അവൻ വിശ്വസിച്ചു. അവന്റെ പിതാവ് രാഘവൻ ഒരു കർഷകനായിരുന്നു. 'മകനേ, ഈ മണ്ണാണ് നമ്മുടെ ജീവൻ,' എന്ന് രാഘവൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ അർജുന് അത് കേൾക്കാൻ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു.
അർജുൻ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ പലതരം ജോലികൾക്കായി അവൻ പരിശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ പെട്ടെന്നുണ്ടായ ഒരു സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി കാരണം നഗരത്തിൽ ജീവിക്കാൻ പോലും അവന് ബുദ്ധിമുട്ടായി. വിശപ്പടക്കാൻ പോലും അവന് വഴിയില്ലെന്ന അവസ്ഥ വന്നപ്പോൾ അവന് തന്റെ പിതാവിന്റെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മ വന്നു.
അർജുൻ വീണ്ടും ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു. തന്റെ പിതാവ് പാടത്ത് കഠിനമായി പണിയെടുക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അർജുൻ ഓടിച്ചെന്ന് പിതാവിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു പറഞ്ഞു, 'അച്ഛാ, ഞാൻ എത്ര ദൂരം പോയാലും, ഒടുവിൽ നമുക്ക് വേണ്ട ഭക്ഷണം ഈ മണ്ണിൽ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.' രാഘവൻ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അർജുനും അന്ന് മുതൽ മണ്ണിൽ പണിയെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
