ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். மாறனுக்கு நகரத்திற்குச் சென்று பெரிய வேலை செய்ய வேண்டும் என்று ஆசை. அவனது தந்தை சோமு, ஒரு கடின உழைப்பாளி விவசாயி. 'மகன், இந்த மண்ணை நேசி, இதுவே நம் உயிர்' என்று சோமு அடிக்கடி சொல்வார். ஆனால் மாறன், 'தந்தை, இந்த வெயிலிலும் மழையிலும் மண்ணில் வேலை செய்வது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. நகரத்தில் வசதியாக வாழ வேண்டும்' என்று வருத்தப்படுவான்.
ஒரு நாள், மாறன் நகரத்திற்குச் சென்றான். அங்கு பல வேலைகளைத் தேடி அலைந்தான். கணினி வேலை, அலுவலக வேலை எனப் பல முயற்சிகள் செய்தான். ஆனால், ஒரு பெரிய பொருளாதார நெருக்கடி ஏற்பட்டதால், நகரத்தில் வேலை கிடைப்பது கடினமாகிவிட்டது. உணவிற்கே வழியில்லாமல் தவித்த மாறன், ஒரு நாள் பசியால் வாடினான். அப்போது அவனுக்குத் தன் தந்தை சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன.
மீண்டும் கிராமத்திற்குத் திரும்பிய மாறன், தன் தந்தையைத் தேடி ஓடினான். சோமு தனது வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து, 'தந்தை, நான் எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும், இறுதியில் உயிர்வாழத் தேவைப்படும் உணவு இந்த மண்ணில்தான் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன்' என்று கூறிவிட்டு, கையில் மண்வெட்டியுடன் வயலுக்கு இறங்கினான். சோமுவின் முகத்தில் ஒரு பெருமிதம் தெரிந்தது.
