ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕತಿರ್ ಎಂಬ ರೈತನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ವಿಶಾಲವಾದ ಭೂಮಿಯಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಕತಿರ್ಗೆ ಸೋಮಾರಿತನ ಆವರಿಸಿತು. 'ನಾನು ಯಾಕೆ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕು? ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ ಹಣ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕು, ಅವರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ' ಎಂದು ಅವನು ಯೋಚಿಸಿದನು.
ಕತಿರ್ ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಸುಖವಾಗಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯತೊಡಗಿದನು. ಕೆಲಸಗಾರರ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ಅವ依赖 (ನಂಬಿಕೆ) ಇಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಭೂಮಿಗೆ ಮಾಲೀಕನ ಕಾಳಜಿ ಬೇಕಿತ್ತು. ಕತಿರ್ ಗಮನ ಕೊಡದಿದ್ದರಿಂದ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕಳೆಗಳು ಬೆಳೆದು ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದವು, ನೀರು ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ ಸುಗ್ಗಿ ಕಾಲ ಬಂದಾಗ, ಕತಿರ್ ಹೊಲಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದಂತಹ ಬೆಳೆಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಒಣಗಿದ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಕಂಡನು. ತನ್ನ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಭೂಮಿ ತನಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಸುಖವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಕತಿರ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮಣ್ಣಿನೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತು, ಸ್ವತಃ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದಾಗ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತೆ ಹಸಿರಾಗಿ, ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿತು.
