ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர்வேல் என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு பெரிய நிலமும், பசுமையான வயல்களும் இருந்தன. கதிர்வேலுக்கு விவசாயம் என்றால் உயிர், ஆனால் ஒருமுறை அவனுக்கு ஒரு தவறான எண்ணம் வந்தது. 'நான் ஏன் தினமும் வெயிலில் கஷ்டப்பட வேண்டும்? வேலைக்காரர்களிடம் பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, நான் நிம்மதியாக ஊரில் சுற்றித் திரியலாமே!' என்று நினைத்தான்.
அடுத்த நாள்부터 கதிர்வேல் வேலையைத் தவிர்த்துவிட்டு, ஊர் திருவிழாக்களிலும் நண்பர்களுடனும் பொழுதை கழித்தான். வேலையாட்களை மட்டும் நம்பிவிட்டான். ஆனால், நிலம் அவனது கவனத்தை எதிர்பார்த்தது. சில வாரங்களில், நிலத்தில் நீர் வறண்டு போனது, களைகள் வளர்ந்து பயிர்களைத் தின்றன. வேலையாட்கள் சரியாகப் பராமரிக்கவில்லை.
கதிர்வேல் ஒரு நாள் வயலுக்குச் சென்று பார்த்தபோது, அவன் ஆசைப்பட்ட அறுவடைக்கு பதில், காய்ந்து போன பயிர்களை மட்டுமே கண்டான். அவனது நிலம் ஒரு கோபமான மனைவியைப் போல, அவனது கவனமின்மையால் அவனுக்குத் துயரத்தையே தந்தது. கதிர்வேல் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் மீண்டும் மண்வெட்டியையும் ஏரியையும் எடுத்துக்கொண்டு களத்தில் இறங்கினான். அவன் தன் கைகளால் நிலத்தைப் பராமரிக்கத் தொடங்கியபோதுதான், நிலம் மீண்டும் சிரித்தது; செழிப்பான பயிர்களைத் தந்தது.
