ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಈಶಾನ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವನ್ನು ಬಹಳ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿವರಿಸಬಲ್ಲವನಾಗಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ಅವನ ಜೀವನವು ತುಂಬಾ ಬಡತನದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು.
ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಧರ್ ಎಂಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಒಂದು ಹೊಸ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುವ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸಲು ಸೇರಿದರು. ಈಶಾನ್ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಅತ್ಯಂತ ಜಾಣತನದಿಂದ, ತಾರ್ಕಿಕವಾಗಿ ತನ್ನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದನು. ಅವನ ಮಾತುಗಳು ತುಂಬಾ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದವು.
ಆದರೆ, ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಅವನ ಬಡತನವನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಅವನು ಹೇಳುವುದು ನಿಜವಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲದವನು, ಅವನ ಮಾತನ್ನು ನಾವು ಹೇಗೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯ?' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು. ಈಶಾನ್ ಹೇಳಿದ ಉತ್ತಮ ವಿಚಾರಗಳು ಯಾರ ಗಮನವನ್ನೂ ಸೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ.
ನಂತರ ಶ್ರೀಧರ್ ಅವರು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಸರಳವಾದ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವರು ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಗೌರತ್ವ ಹೊಂದಿದ್ದರಿಂದ, ಜನರು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ತನ್ನ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ತನ್ನ ಬಡತನವೇ ತನ್ನ ಮಾತಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿದೆ ಎಂದು ಈಶಾನ್ ಅಂದು ಅರಿತನು.
