ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, எதையும் ஆழமாகச் சிந்திப்பவன். ஆனால், அவனிடம் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது; அவனிடம் ஒரு பைசா கூடச் சேமிப்பு இல்லை. அவன் எப்போதும் வறுமையில்வே இருந்தான்.
அதே கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு செல்வந்தர் இருந்தார். அவர் மிகவும் நேர்மையானவர் மற்றும் மக்களுக்கு உதவும் குணம் கொண்டவர். ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய விவாதம் நடந்தது. ஒரு புதிய கால்வாய் அமைப்பது குறித்து ஊர் மக்கள் கூடினர். மாறன் அந்தத் திட்டத்தின் நன்மைகளையும், அதனால் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் மிகத் தெளிவான சொற்களில், மிகச் சிறந்த தர்க்கத்தோடு விளக்கினான். அவனது பேச்சில் எந்தத் தவறும் இல்லை, அது மிகவும் அறிவுப்பூர்வமாக இருந்தது.
ஆனால், சோமுவின் பேச்சைக் கேட்கும் மக்கள், மாறன் சொன்ன உண்மைகளைத் தங்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கவில்லை. மாறன் சொன்ன கருத்துக்கள் எவ்வளவு சரியாக இருந்தாலும், அவனது வறுமையைக் கண்ட மக்கள், 'அவன் சொல்வது சரிதான், ஆனால் அவனிடம் செல்வம் இல்லை, அதனால் அவன் சொல்வதை முழுமையாக நம்பிப் பெரிய முடிவுகளை எடுக்க முடியாது' என்று நினைத்தனர். மாறனின் அறிவுப்பூர்வமான சொற்கள் அந்தச் சபையில் வெறும் காற்றாகக் கரைந்து போயின.
அதே சமயம், சோமு ஒரு சிறிய ஆலோசனையைச் சொன்னார். அவர் சொன்னது மிகவும் எளிமையான விஷயம், ஆனால் அவர் ஒரு செல்வந்தராகவும், சமூகத்தில் மதிப்பைப் பெற்றவராகவும் இருந்ததால், மக்கள் அதைத் தற்றட்சேபமாக எடுத்துக்கொண்டு உடனடியாகச் செயல்படுத்தத் தொடங்கினர். மாறன் வருத்தத்துடன் இதைப் பார்த்தான். அவனது அறிவுத் திறமை இருந்தும், அவனது வறுமை அவனது பேச்சின் வலிமையைக் குறைத்துவிட்டது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
