ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഈശാൻ എന്നൊരു യുവാവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ബുദ്ധിമാനായിരുന്നു, ഏത് കാര്യവും ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ച് കൃത്യമായി സംസാരിക്കാൻ അവന് കഴിവുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈശാന് കഠിനമായ ദാരിദ്ര്യമായിരുന്നു ജീവിതം. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കീറിപ്പറിഞ്ഞവയായിരുന്നു.
അതേ ഗ്രാമത്തിൽ സ്റ്റെഫൻ എന്നൊരു സമ്പന്നനും മാന്യനുമായ വ്യക്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യത്തിനായി നാട്ടുകാർ ഒത്തുകൂടി. പുതിയൊരു പാലം പണിയുന്നതിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു ചർച്ച. ഈശാൻ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് വളരെ വ്യക്തമായും യുക്തിസഹമായും തന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു. അവന്റെ വാക്കുകൾ അത്രമേൽ മനോഹരവും അറിവ് നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു.
എന്നാൽ, ഈശാൻ സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഗ്രാമവാസികൾ പരസ്പരം നോക്കി. അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ദാരിദ്ര്യവും കണ്ടപ്പോൾ അവർ കരുതിയത്, 'അവൻ പറയുന്നത് ശരിയായിരിക്കാം, പക്ഷേ അവന് സ്വന്തമായി ഒന്നും തന്നെയില്ലല്ലോ, അവന്റെ വാക്കുകൾക്ക് എന്ത് വിലയുണ്ട്?' എന്നാണ്. അവന്റെ മികച്ച ആശയങ്ങൾ ആരും ഗൗരവമായി എടുത്തില്ല.
അതിനുശേഷം സ്റ്റെഫൻ സംസാരിച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് വളരെ ലളിതമായ കാര്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ അദ്ദേഹം ഒരു സമ്പന്നനായതുകൊണ്ടും സമൂഹത്തിൽ ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്നതുകൊണ്ടും ആളുകൾ അത് ഉടൻ തന്നെ സ്വീകരിച്ചു. തന്റെ അറിവിനേക്കാൾ തന്റെ ദാരിദ്ര്യമാണ് തന്റെ വാക്കുകളെ തളർത്തുന്നത് എന്ന് ഈശാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
