ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತನ್ನ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣಿನ ಮೃದುವಾದ ನೋಟಕ್ಕೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಇತರ ಹುಡುಗಿಯರು ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ವಜ್ರದ ಆಭರಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸು ಕಂಡರೆ, ಮಾಯಾ ತನ್ನ ಸರಳತೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಊರಿನ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಮಾಯಾಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋದ ಅವನು, ಅವಳಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಜ್ರದ ಹಾರ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ಸರವನ್ನು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ನೀಡಲು ಬಯಸಿದನು. "ಇದನ್ನು ಧರಿಸಿದರೆ ನೀನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ," ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದನು. ಮಾಯಾ ಮೃದುವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ, "ಸ್ವಾಮಿ, ಈ ಆಭರಣಗಳಿಗಿಂತ ನನ್ನ ವಿನಯ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಶಾಂತವಾದ ನಡವಳಿಕೆಯೇ ನನಗೆ ನಿಜವಾದ ಅಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ," ಎಂದಳು. ಮಾಯಾಳ ಗುಣವನ್ನು ಕಂಡು ವ್ಯಾಪಾರಿ ಬೆರಗಾದನು. ಹೊರಗಿನ ಆಭರಣಗಳಿಗಿಂತ ಒಳಗಿನ ಗುಣವೇ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಶೃಂಗಾರ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
