ஒரு அழகான கிராமத்தில் நிலா என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். நிலாவுக்குத் தங்கம், வைரம் போன்ற நகைகள் அணிவது என்றால் பெரிய ஆசை கிடையாது. அவளது கண்கள் எப்போதும் அமைதியாகவும், முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகையுடனும் இருக்கும். ஒருமுறை அந்த ஊர் பெரிய செல்வந்தர் ஒருவர், நிலாவின் அழகைப் பார்த்து வியந்து, அவளுக்கு விலை உயர்ந்த வைரத் தோடு மற்றும் தங்கச் சங்கிலிகளைப் பரிசாகத் தர விரும்பினார்.
அவர் நிலாவிடம், "இந்த நகைகளை அணிந்தால் நீ இன்னும் அழகாகத் தெரிவாய்" என்று கூறினார். ஆனால் நிலா மென்மையாகத் தலை அசைத்து, "ஐயா, இந்த நகைகளை விட என் அமைதியும், பிறரிடம் நான் காட்டும் பணிவும் தான் எனக்கு உண்மையான அழகு. இவை இல்லாவிட்டாலும் என் உள்ளத்தின் தூய்மையே என்னை அழகாக்குகிறது" என்று கூறினாள். நிலாவின் அந்தப் பண்பையும், மானத்தையும் பார்த்த அனைவரும், அவளுக்குத் தேவையற்ற நகைகள் எதற்கு என்று வியந்து போயினர். உண்மையான அழகு என்பது வெளியில் அணியும் பொருள்களில் இல்லை, அது ஒருவரின் குணத்தில் இருக்கிறது என்பதை நிலா நிரூபித்தாள்.
