ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಾತ ಮಾಧವ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ಮಾಧವರು ಅಜಯ್ಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜೇನುತುಪ್ಪದ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. 'ಅಜಯ್, ಈ ಜೇನುತುಪ್ಪವನ್ನು ಸವಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಅದರ ಸಿಹಿಯನ್ನು ನೀನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ,' ಎಂದು ತಾತ ಹೇಳಿದರು. ಅಜಯ್ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಜೇನುತುಪ್ಪವನ್ನು ರುಚಿ ನೋಡಿದನು, 'ಅಬ್ಬಾ! ಎಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿದೆ!' ಎಂದು ಖುಷಿಯಿಂದ ಹೇಳಿದನು.
ಮರುದಿನ ಅಜಯ್ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೂರದಿಂದ ತನ್ನ ತಂಗಿ ಮೀರಾ ಓಡಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಮೀರಾ ನಗುತ್ತಾ ಅಜಯ್ ಕೈಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹೂವನ್ನು ಇಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಓಡಿಹೋದಳು. ಮೀರಾಳ ಆ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಅಜಯ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅತೀವ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು. ಜೇನುತುಪ್ಪದ ಸಿಹಿಯಷ್ಟೇ ಆ ಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೆ ಮಧುರವಾಗಿತ್ತು.
ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ನೋಡಿದೆಯಾ ಅಜಯ್? ಜೇನುತುಪ್ಪದ ಸಿಹಿಯನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಅದನ್ನು ಸವಿಯಲೇಬೇಕು. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯೆಂದರೆ, ಮೀರಾಳ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಆ ಸಂತೋಷದಂತೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವು ಅದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಕೇವಲ ನೋಡುವುದರಲ್ಲೇ ಇದೆ.'
