ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തശ്ശൻ മാധവനും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം മാധവൻ അർജുന് ഒരു ചെറിയ തേൻ ഭരണിക നൽകി. 'അർജുൻ, ഈ തേൻ കഴിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ അതിന്റെ മധുരം നിനക്ക് അറിയാൻ കഴിയൂ,' മുത്തശ്ശൻ പറഞ്ഞു. അർജുൻ ആവേശത്തോടെ തേൻ നുണഞ്ഞു, 'അഹാ! എത്ര മധുരമാണ്!' അവൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അടുത്ത ദിവസം അർജുൻ തോട്ടത്തിൽ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോൾ ദൂരെ നിന്ന് തന്റെ അനിയത്തി മീര ഓടി വരുന്നത് അവൻ കണ്ടു. മീര ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അർജുന്റെ കയ്യിൽ ഒരു ചെറിയ പൂവ് വെച്ച് ഓടിപ്പോയി. മീരയുടെ ആ ചിരിയും സ്നേഹവും കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അർജുന്റെ മനസ്സ് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. തേൻ കഴിച്ചപ്പോൾ കിട്ടിയ അതേ മധുരം ആ നിമിഷം അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു.
ഇത് കണ്ട മുത്തശ്ശൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'കണ്ടോ അർജുൻ? തേനിന്റെ മധുരം അറിയാൻ അത് കഴിക്കണം. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ സ്നേഹം എന്നത് മീരയുടെ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ നിന്റെ മനസ്സിന് സന്തോഷം നൽകിയതുപോലെയാണ്. സ്നേഹത്തിന്റെ ഭംഗി അത് കാണുന്നതിലൂടെ തന്നെ ലഭിക്കുന്നു.'
