ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவனும், அவனது தாத்தா மல்லிக்கண்ணனும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். ஒரு நாள், தாத்தா கதிரிடம் ஒரு சிறிய தேன் மண்பானையைக் கொடுத்தார். 'கதிர், இதைச் சாப்பிடும்போதுதான் அதன் இனிப்பை உன்னால் உணர முடியும்' என்றார் தாத்தா. கதிர் ஆவலுடன் தேனைச் சுவைத்தான். 'ஆஹா! எவ்வளவு இனிப்பு!' என்று மகிழ்ச்சியில் துள்ளினான்.
அடுத்த நாள், கதிர் தனது தோட்டத்தில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது தூரத்தில் இருந்து அவனது தங்கை நிலா ஓடி வருவதைப் பார்த்தான். நிலா சிரித்துக்கொண்டே, கதிரின் கையில் ஒரு சிறிய பூவை வைத்துவிட்டு ஓடினாள். நிலாவின் அந்தச் சிரிப்பையும், அவள் காட்டிய அன்பையும் பார்த்த உடனேயே கதிரின் உள்ளம் மகிழ்ச்சியில் நிறைந்தது. அவனுக்குத் தேனைச் சாப்பிட்ட அதே இனிமை அந்தத் தருணத்தில் கிடைத்தது.
தாத்தா இதைப் பார்த்துச் சிரித்தார். 'பார்த்தாயா கதிர்? தேனைச் சுவைத்தால் மட்டுமே இனிப்பு தெரியும். ஆனால், உண்மையான அன்பு என்பது நிலாவின் சிரிப்பைப் பார்த்த உடனேயே உன் மனதிற்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது அல்லவா? அன்பின் அழகு அதை அனுபவிப்பதில் மட்டுமல்ல, அதைப் பார்ப்பதிலேயே இருக்கிறது' என்றார் தாத்தா.
