ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಹೊಳಪಿನಿತ್ತು. ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ನೀಲಿ ಕಮಲವು ಅರಳಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಆ ಕಮಲಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಅಂದದ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಮಾಯಾ ಕೆರೆಯ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯಲು ಬಂದಾಗ, ಕಮಲವು ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡಿತು.
ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಮಲಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅರಿವು ಮೂಡಿತು. ತನ್ನ ನೀಲಿ ದಳಗಳು ಎಷ್ಟೇ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಮಾಯಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿರುವ ಆ ಆಳ ಮತ್ತು ಕಾಂತಿಯನ್ನು ತಾನು ಎಂದಿಗೂ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅದಕ್ಕೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಆ ಅಂದಕ್ಕೆ ಮಾರುಹೋದ ಕಮಲವು ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಕೆರೆಯ ಕೆಳಗಿನ ಮಣ್ಣನ್ನು ನೋಡತೊಡಗಿತು. 'ಅವಳ ಕಣ್ಣಿನ ಅಂದದ ಮುಂದೆ ನಾನು ಏನೂ ಅಲ್ಲ' ಎಂದು ಅದು ಅಂದುಕೊಂಡಿತು. ಅಂದವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಬಣ್ಣವಲ್ಲ, ಅದು ಕಣ್ಣಿನ ನೋಟದಲ್ಲಿರುವ ಭಾವನೆ ಎಂದು ಕಮಲ ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು.
