ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கண்கள் மிகவும் அழகாகவும், கருமையாகவும், ஒருவிதமான பிரகாசத்துடனும் இருக்கும். ஒரு நாள், கிராமத்தின் குளத்தில் ஒரு நீலத் தாமரை மலர்ந்தது. அந்தத் தாமரை மிகவும் அழகாக இருந்தது. ஆனால், அந்தத் தாமரைக்கு ஒரு வருத்தம் இருந்தது. அது ஒருமுறை இளமதியின் கண்களைப் பார்த்தது. அந்தத் தாமரைக்குத் தன் அழகைப் பற்றிப் பெருமை இருந்தது, ஆனால் இளமதியின் கண்களின் ஆழத்தையும், அதில் இருந்த மென்மையையும் பார்த்தவுடன் அது தன் அழகையே மறந்து போனது.
தாமரை மெல்லத் தன் தலையைத் தாழ்த்தி, நீரின் அடியில் இருந்த மண்ணைப் பார்த்தது. 'என்னால் இந்த இளமதியின் கண்களுக்கு ஈடாக முடியாது. என் இதழ்கள் எவ்வளவு அழகாக இருந்தாலும், அவளது கண்களில் இருக்கும் அந்தப் பேரழகை என்னால் கொண்டுவர முடியாது' என்று அது நினைத்தது. அந்தத் தாமரை தன் அழகைக் குறைத்து மதிப்பிட்டு, இளமதியின் கண்களின் சிறப்பைக் கொண்டாடியது. அழகு என்பது வெறும் நிறத்தில் இல்லை, அது ஒருவரின் பார்வையில் இருக்கும் உணர்வில் இருக்கிறது என்பதை அந்தத் தாமரை உணர்ந்தது.
