ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಮತ್ತು ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳಿದ್ದರು. ಮಾಯಾ ಒಬ್ಬ ಸುಂದರವಾದ ಹಾಡುಗಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಅರ್ಜುನ್ ಒಬ್ಬ ಕವಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಬಾರಿ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಕವನ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲು ದೂರದ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಹೋಗುವಾಗ ಅರ್ಜುನ್ ಹೇಳಿದನು, 'ನಾನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರೂ ನನ್ನ ನೆನಪುಗಳು ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತವೆ.'
ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು. ಮಾಯಾ ತುಂಬಾ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಹಾಡುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪದದಲ್ಲೂ ಅರ್ಜುನ್ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಸದಾ ಅವನಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಭಯವಿತ್ತು: 'ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಅವನನ್ನು ನೆನೆಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಜನರನ್ನು, ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಇರುತ್ತೇನೆಯೇ? ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತಿರಬಹುದೇ?'
ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಅರ್ಜುನ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಸಂತೋಷವಿತ್ತು. ಅವನು ಮಾಯಾಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದನು, 'ಮಾಯಾ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಎಷ್ಟು ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದರೂ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಿನ್ನನ್ನೇ ಹುಡುಕುತ್ತಿತ್ತು. ನೀನು ನನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನನಗೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ.' ಮಾಯಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದವು. ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಜೊತೆಗಿರುವುದಲ್ಲ, ಒಬ್ಬರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಇರುವುದು ಎಂದು ಅವರು ಅರಿತರು.