ஒரு அழகான கிராமத்தில் நிலா மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் ஒரு ஓவியன், நிலா ஒரு சிறந்த பாடகி. அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் உயிராக நேசித்தனர். ஒருமுறை, கதிர் ஒரு முக்கியமான ஓவியப் போட்டிக்காக வெகுதூரம் பயணம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. பிரிந்து செல்லும் போது, கதிர் நிலாவின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, 'நான் எங்கு சென்றாலும் என் நினைவுகள் உன்னுடன் இருக்கும்' என்று கூறினான்.
மாதங்கள் கடந்தன. கதிர் இல்லாத அந்த வீட்டில் நிலா மிகவும் தனிமையாக உணர்ந்தாள். அவள் பாடும் ஒவ்வொரு பாடலிலும் கதிரின் முகம் தெரிந்தது. அவள் கண்கள் அவன் நினைவிலேயே இருந்தது. ஆனால், நிலாவின் மனதில் ஒரு மெல்லிய பயம் இருந்தது. 'நான் எப்போதும் அவனை நினைத்துக் கொண்டே இருக்கிறேன். ஆனால், அவன் அங்கே புதிய மனிதர்களுக்கிடையே, புதிய சூழலில் இருக்கும்போது, அவன் மனதிற்குள் நான் இருக்கிறேனா? அவன் என்னை மறந்திருப்பானா?' என்று அவள் அடிக்கடி யோசிப்பாள்.
ஒரு நாள் மாலை, கதிர் திடீரென்று வீட்டிற்குத் திரும்பினான். அவன் முகத்தில் ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சி. நிலாவைத் தழுவிக்கொண்டு, 'நிலா, நான் அங்கே எவ்வளவு அழகான இடங்களைப் பார்த்தாலும், எவ்வளவு புதிய மனிதர்களைச் சந்தித்தாலும், என் இதயம் உன்னைத் தேடிக்கொண்டே இருந்தது. நீ என் நினைவில் இல்லாமல் ஒரு நிமிடம் கூட என்னால் இருக்க முடியாது' என்று கூறினான். நிலாவின் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீர் வடித்தன. அன்பில் இருவருமே ஒருவரை ஒருவர் நினைவில் வைத்திருப்பது எவ்வளவு பெரிய வரம் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.
