ಹಸಿರು ಬೆಟ್ಟಗಳ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಪತಿ ರಾಮ, ಕುರಿಗಾಹಿ. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಸೂರ್ಯನು ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇಲಾ ತನ್ನ ಮನೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು. ಆಕಾಶವು ಕೆಂಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದುದು ನೋಡಿ ಅವಳಿಗೆ ಭಯವಾಯಿತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ರಾತ್ರಿಯ ಆಗಮನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ದೂರದಿಂದ ಒಂದು ಕೊಳಲಿನ ನಾದ ಕೇಳಿಸತೊಡಗಿತು. ಅದು ಕುರಿಗಾಹಿ playing ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೊಳಲಿನ ನಾದವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಸಂಗೀತವು ಕೇಳಲು ತುಂಬಾ ಮಧುರವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಇಲಾಗೆ ಅದು ಒಂದು ಚಾಕುವಿನಂತೆ ತಗುಲಿತು. ಆ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿದಾಗ, ರಾಮ ಇನ್ನೂ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ನೋವು ಅವಳನ್ನು ಕಾಡಿತು.
ಆ ಮಧುರವಾದ ಕೊಳಲಿನ ನಾದವು ಅವಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುವ ಬದಲು, ಅವಳ ವಿರಹದ ನೋವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ಆ ಸಂಗೀತವು ಅವಳ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ನೋವು ನೀಡುವ ಒಂದು ಆಯುಧವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿತು. ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರಿಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಂತಹ ಸುಂದರ ಸಂಗೀತವೂ ಸಹ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸುತ್ತದೆ.
