പച്ചപ്പാർന്ന മലനിരകൾക്ക് സമീപമുള്ള ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ഇലാന എന്നൊരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ഭർത്താവ് മാധവ് ഒരു ഇടയനായിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം, സൂര്യൻ അസ്തമിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ ഇലാന വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. ആകാശം ചുവന്നു തുടുത്തിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരുതരം ഭയം തോന്നി, കാരണം അത് രാത്രിയുടെ വരവിനെ സൂചിപ്പിച്ചു.
പെട്ടെന്ന്, ദൂരെ നിന്ന് ഒരു പുല്ലാങ്കുഴൽ നാദം കേട്ടുതുടങ്ങി. അത് മാധവിന്റെ സംഗീതമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മറ്റൊരു ഇടയൻ വായിക്കുന്നതായിരുന്നു. ആ സംഗീതം കേൾക്കാൻ വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇലാനയ്ക്ക് അത് ഒരു വാൾ പോലെ തോന്നി. ആ സംഗീതം കേൾക്കുമ്പോൾ മാധവ് ഇതുവരെ വന്നിട്ടില്ലെന്നും, രാത്രി അടുത്തിരിക്കുന്നുവെന്നും അവൾ ഓർത്തു.
ആ പുല്ലാങ്കുഴൽ നാദം അവൾക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നതിന് പകരം അവളുടെ വിരഹവേദന വർദ്ധിപ്പിച്ചു. രാത്രിയുടെ വരവിനെ അറിയിക്കുന്ന ആ സംഗീതം, അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആയുധമായി മാറി. പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ അഭാവം അറിയുന്നവൾക്ക് ആ മനോഹര സംഗീതം പോലും ഒരു വലിയ വേദനയായി മാറി.
