அழகிய மலைப்பகுதிக்கு அருகில் இருந்த ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கணவன் கதிர், ஆடு மேய்க்கும் வேலை செய்பவன். ஒரு நாள் மாலை, சூரியன் மெல்ல மறையத் தொடங்கியபோது, இளவேனில் வீட்டின் வாசலில் அமர்ந்திருந்தாள். வானம் சிவந்து காணப்பட்டது. அந்தச் சிவப்பு நிறம் அவளுக்குப் பயத்தைத் தந்தது, ஏனெனில் அது இரவு நெருங்கி வருவதைக் குறித்தது.
திடீரென்று, தூரத்தில் இருந்து ஒரு புல்லாங்குழல் இசை கேட்டது. அது கதிரின் குரல் அல்ல, மாறாக ஆடு மேய்க்கும் இடையன் வாசிக்கும் இசை. அந்த இசை மிகவும் இனிமையாக இருந்தது, ஆனால் இளவேனிலுக்கு அது ஒரு கத்தியைப் போலத் தைத்தது. அந்த இசை கேட்டாலே, கதிர் இன்னும் வரவில்லை, இரவு வந்துவிட்டது, அவன் இல்லாமலே இந்த வீடு தனிமையாக இருக்கிறது என்ற எண்ணம் அவளை வாட்டியது.
அந்தப் புல்லாங்குழல் இசை, அவளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருவதற்குப் பதிலாக, அவளது பிரிவின் வலியைத் தட்டி எழுப்பியது. அந்த இசை கேட்டால், இரவு நெருங்கும் வேளையில் கதிர் இன்னும் வீடு திரும்பவில்லை என்ற கவலை அவளைத் துயரத்திலாழ்த்தியது. அந்த இனிமையான இசை, அவளது இதயத்தை ரணமாக்கும் ஒரு ஆயுதமாக மாறியது.
