ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲಾರ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಪತಿ ಜೂಲಿಯನ್ ಎಂದರೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ. ಜೂಲಿಯನ್ ಒಬ್ಬ ಧೈರ್ಯಶಾಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಅವನು ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ದೂರ ಹೋದನು. ದಿನಗಳು ಕಳೆದಂತೆ ಇಲಾರ ಅವನ ಬರುವಿಕೆಯನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಾ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಳು. ಅವಳು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಂಗಾರದ ಬಳೆಗಳು ಈಗ ಅವಳ ತೆಳುವಾದ ಮಣಿಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಡಿಲವಾಗಿ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅವಳು ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ಸ್ಥಿತಿ ನೋಡಿ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವಾಯಿತು. ಅವಳ ಭುಜಗಳು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವು ತುಂಬಾ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಮತ್ತು ದಣಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬಳೆಗಳು ಅವಳ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರುವಂತಿದ್ದವು. ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಅವಳು ಅನುಭವಿಸಿದ ಏಕಾಂಗಿತನ ಮತ್ತು ನೋವನ್ನು ಜೂಲಿಯನ್ಗೆ ತಿಳಿಸಿದವು. ಅವಳ ದೇಹದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಅವಳ ಪತಿಯ ದೂರದ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು.
