ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் மாறன் மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தாள். மாறன் ஒரு சிறந்த வீரனாக இருந்தான், ஆனால் ஒருமுறை போருக்காக நீண்ட காலம் ஊரை விட்டுச் சென்றான். நாட்கள் வாரும் போது, இளவேனில் அவன் வருகைக்காகத் தவித்தாள். அவள் மகிழ்ச்சியாக இருந்த காலத்தில், அவளது கைகளில் இருந்த வளையல்கள் கச்சிதமாகப் பொருந்தும். ஆனால், அவன் இல்லாத அந்தத் தனிமையிலும், ஏக்கத்திலும் அவள் சரியாக உண்ணாமல், தூக்கமின்றி வாடினாள்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு மாறன் வீடு திரும்பினான். அவனைக் கண்டதும் அவள் கண்கள் கலங்கின. மாறன் அவளைப் பார்த்தபோது ஒரு நிமிடம் திகைத்துப் போனான். அவளது தோள்கள் முன்பிருந்தபடி உறுதியாக இல்லை; அவை மெலிந்து வாடிப் போயிருந்தன. அவளது கைகளில் இருந்த தங்கம் போன்ற வளையல்கள் இப்போது தளர்ந்து, கைகளில் இருந்து நழுவும் நிலையில் இருந்தன. அவளது உடல் சொல்லும் இந்தத் தளர்வும், மெலிவும், அவளது கணவன் அவளைத் தனிமையில் விட்டுச் சென்ற அந்தத் துயரத்தின் அளவை அவனிடம் உரக்கச் சொன்னது. மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து, அவளது அன்பையும் தவிப்பையும் புரிந்து கொண்டான்.
