ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರೀತಿ ಇತ್ತು. ಒಂದು ಸಂಜೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವಾಗ ಅವರಿಬ್ಬರು ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕಾವ್ಯ ತನ್ನ ಬಂಗಾರದ ಬಳೆಗಳನ್ನು ತೊಟ್ಟ ಕೈಗಳಿಂದ ಕಿರಣ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಆ ಕ್ಷಣ ಅವರಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ, ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕಿರಣ್ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯಿತು. ಕಾವ್ಯ ಅವನನ್ನು ಬಿಡಲು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ, ಅವಳು ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬಿಡದೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು. ಕಿರಣ್ ಅವಳ ಕೈಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಸಡಿಲಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧನಾದಾಗ, ಕಾವ್ಯನ ಮುಖದ ಮೇಲಿದ್ದ ನಗು ಮಾಯವಾಯಿತು. ಅವಳ ಮುಖದ ಕಾಂತಿ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಕುಸಿಯಿತು. ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಪ್ಪುಗೆಯಿಂದ ದೂರವಾದ ತಕ್ಷಣ, ಅವಳ ಹಣೆಯಲ್ಲಿನ ಪ್ರಭವು ಸಪ್ಪೆಯಾಯಿತು. ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧವು ಸಡಿಲವಾದಾಗ, ಮನಸ್ಸಿನ ನೋವು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣತೊಡಗಿತು.
