அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளமாறனும் மலரையும் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் உயிருக்கு உயிராக நேசித்தார்கள். ஒரு மாலைப் பொழுது, சூரியன் மெல்ல மறையும் வேளையில், இருவரும் ஒரு பெரிய ஆலமரத்தின் அடியில் அமர்ந்திருந்தனர். மலர், இளமாறனின் கைகளைத் தன் மென்மையான கைகளால் இறுகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்தத் தருணம் அவர்களுக்கு மிகவும் அமைதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.
திடீரென்று, இளமாறனுக்கு அடுத்த நாள் அதிகாலையிலேயே ஊருக்கு வெளியே ஒரு முக்கியமான வேலைக்காகச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் எழுந்து செல்லத் தயாரானபோது, மலர் அவரைப் பிரிய மனமில்லாமல் இன்னும் பலமாகத் தழுவிக்கொண்டாள். அந்த அன்பான பிடியை மெல்லத் தளர்த்தியபோது, இளமாறன் அங்கிருந்து நகரத் தொடங்கினான். ஆனால், அந்தப் பிரிவு மலரின் இதயத்தில் ஒரு பெரிய வெற்றிடத்தை உருவாக்கியது. அவளது முகம் மலரைப் போலப் பிரகாசமாக இருந்த அந்தப் பொன்னிறக் கடுக்கன் அணிந்த பெண், அடுத்த சில நிமிடங்களிலேயே சோகத்தில் மூழ்கினாள். அவளது நெற்றி வாடிப்போய், கண்கள் கலங்கின. அன்பின் பிணைப்பு அறுந்தவுடன், அவளது முகத்தில் இருந்த பொலிவு மறைந்து, பிரிவின் வலி அவளது முகத்தையே மாற்றியிருந்தது.
