മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം, സന്ധ്യാനേരത്ത് അവർ ഒരു വലിയ മരച്ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. മീര തന്റെ സ്വർണ്ണ വളകൾ കിലുക്കി മാധവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. ആ നിമിഷം അവർക്ക് വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു.
എന്നാൽ, പിറ്റേന്ന് പുലർച്ചെ മാധവന് ദൂരെയുള്ള ഒരു യാത്ര പോകേണ്ടി വന്നു. യാത്രയാകാൻ നേരത്ത് മീര അവനെ വിടാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. അവൾ അവനെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. എന്നാൽ യാത്രയ്ക്കായി മാധവൻ അവളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് പതുക്കെ വിട്ടുമാറിയപ്പോൾ, മീരയുടെ മുഖത്തെ തിളക്കം പെട്ടെന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു. സന്തോഷം നിറഞ്ഞ അവളുടെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വാടിപ്പോയി. ആ വേർപാട് അവളുടെ നെറ്റിയിലെ പ്രഭയെപ്പോലും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു. സ്നേഹത്തിന്റെ ആ പിടുത്തം അറ്റുപോയപ്പോൾ, അവളുടെ മുഖം സങ്കടത്താൽ നിറഞ്ഞു.
