ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರಳಾಗಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಪವಿತ್ರವಾದ ನದಿಯಂತೆ ಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು.
ಮಾಯಾಳ ಅತ್ಯಂತ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳತಿ ಸಾರಾ. ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜಗಳದ ನಂತರ, ಸಾರಾ ಮಾಯಾಳನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಮಾಯಾಳಿಗೆ ಅವಳ ಬೆಂಬಲ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಾರಾ ಕೈಬಿಟ್ಟಿದ್ದು ಮಾಯಾಳನ್ನು ತುಂಬಾ ನೋಯಿಸಿತು.
ದಿನಗಳು ಕಳೆದವು, ಆದರೆ ಮಾಯಾ ಸಾರಾಳ ನೆನಪನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಸಾರಾ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪನ್ನು ಮತ್ತು ಅವಳು ನೀಡಿದ ನೋವನ್ನು ಮಾಯಾ ದಿನದೊಡನೆ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಇದರಿಂದ ಮಾಯಾಳ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ನಗು ಮಾಯವಾಗಿ, ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖದಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದಳು. ತನ್ನನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟು ಹೋದವರನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಮಾಯಾ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಅಂತರಂಗದ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯೊಬ್ಬರು ಮಾಯಾಳನ್ನು ನೋಡಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು, "ಮಗಳೇ, ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದೆ ದೂರ ಹೋದವರನ್ನು ನೀನು ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿರುವ ಆ ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ನೀನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ. ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡು, ಆಗಲೇ ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಹೂವಿನಂತೆ ಅರಳುತ್ತದೆ."
ಮಾಯಾಳಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವಳು ಸಾರಾಳ ಮೇಲಿದ್ದ ಕೋಪವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳು. ಆಗ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಹಗುರವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವಳ ಹಳೆಯ ನಗು ಮತ್ತು ಸೌಂದರ್ಯ ಮರಳಿ ಬಂದವು.
