ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் மிகவும் அன்பானவள், எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்வதிலேயே மகிழ்ச்சி காண்பாள். அவளது இதயம் ஒரு தெளிவான நீரோடை போல அமைதியாகவும் அழகாகவும் இருக்கும். ஆனால், அவளது நெருங்கிய தோழி கவிதா, ஒரு சிறிய சண்டைக்குப் பிறகு, இளமதியைத் தனியாக விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டாள். கவிதா அவளுக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டிய நேரத்தில் அவளைத் தவிக்கவிட்டுச் சென்றது இளமதியை மிகவும் வருத்தமடையச் செய்தது.
நாட்கள் கடந்தன. இளமதிக்குக் கவிதாவின் நினைவுகள் மறையவில்லை. அவள் எங்கு சென்றாலும், கவிதாவுடன் சிரித்த தருணங்கள் அவளது கண்களுக்கு முன்னால் வந்து போகும். கவிதாவின் மீதுள்ள கோபமும், அவளால் ஏற்பட்ட வலியும் இளமதியின் மனதை ஆக்கிரமித்தன. இதனால் இளமதியின் முகம் வாடிப் போனது. அவள் முன்பு இருந்த அந்தப் புன்னகையும், தெளிவும், மன அமைதியும் மெல்ல மெல்ல மறைந்து போயின. கவிதாவைத் தன் மனதில் சுமந்து கொண்டிருந்ததால், இளமதி தன் சொந்த அழகையும் மகிழ்ச்சியையும் இழந்து கொண்டிருந்தாள்.
ஒரு நாள், வயதான ஒரு பாட்டி இளமதியின் முகத்தைப் பார்த்து, "மகளே, உன்னை விட்டுப் போனவர்களை உன் மனதில் சுமந்து கொண்டிருப்பதால், உனக்குள் இருக்கும் அந்தத் தெய்வீகமான அழகையும் அமைதியையும் நீயே இழந்து கொண்டிருக்கிறாய். அவர்களைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கக் கூடாது, அவர்களை விட்டுவிடு; அப்போதுதான் நீ மீண்டும் மலர முடியும்" என்று அன்புடன் கூறினாள். இளமதிக்கு அப்போதுதான் உண்மை புரிந்தது. கவிதாவின் நினைவுகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, தன் மனதைச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டாள். மெல்ல மெல்ல அவளது பழைய புன்னகையும், மனத் தெளிவும் மீண்டும் அவளுக்குக் கிடைத்தன.
