മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മായ എന്നൊരു പെൺകുട്ടി താമസിച്ചിരുന്നു. വളരെ സന്തോഷവതിയും എല്ലാവരോടും സ്നേഹത്തോടെ പെരുമാറുന്നവളുമായ മായയുടെ മനസ്സ് ഒരു തെളിനീരുറവ പോലെ ശുദ്ധമായിരുന്നു.
മായയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു സാറ. എന്നാൽ ഒരു ചെറിയ പിണക്കത്തിന് ശേഷം, മായയെ തനിച്ചാക്കി സാറ അവളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയി. മായയ്ക്ക് സഹായം ആവശ്യമായ സമയത്താണ് സാറ അവളെ കൈവിട്ടത്. ഇത് മായയെ വളരെയധികം വേദനിപ്പിച്ചു.
ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും മായ സാറയെ മറക്കാൻ തയ്യാറായില്ല. സാറ ചെയ്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവൾ തന്ന വേദനയെക്കുറിച്ചും മായ എപ്പോഴും ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. സാറയോടുള്ള ഈ പിരിമുറുക്കം മായയുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി ഇല്ലാതാക്കി. അവളുടെ മനസ്സിലെ സമാധാനവും സന്തോഷവും പതുക്കെ പതുക്കെ നഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. തന്നെ കൈവിട്ടുപോയ ഒരാളെ തന്റെ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നതിലൂടെ, മായ തന്റെ ആന്തരികമായ സൗന്ദര്യവും പ്രസന്നതയും നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീ മായയോട് പറഞ്ഞു, "മോളേ, നിന്നെ സഹായിക്കാതെ പോയവരെ നീ നിന്റെ ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടന്നാൽ, നിന്റെ ഉള്ളിലെ ആ ശുദ്ധമായ പ്രകാശവും സൗന്ദര്യവും നീ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്തും. അവരെ വിട്ടേക്കൂ, എങ്കിൽ മാത്രമേ നിനക്ക് വീണ്ടും സന്തോഷിക്കാൻ കഴിയൂ."
മായയ്ക്ക് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അവൾ സാറയോടുള്ള ദേഷ്യവും സങ്കടവും മനസ്സിൽ നിന്ന് മാറ്റി. അങ്ങനെ മായയുടെ പഴയ ചിരിയും മനസ്സിന്റെ തെളിച്ചവും വീണ്ടും അവളിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നു.
