ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಇಲಾ ಮತ್ತು ವಿಕ್ರಮ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಸಣ್ಣ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯದಿಂದಾಗಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಕೋಪಗೊಂಡು ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಊರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋದನು.
ಇಲಾಳಿಗೆ ವಿಕ್ರಮ್ absence ತುಂಬಾ ನೋವು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳ ಗೆಳತಿಯರು, 'ಇಲಾ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ? ವಿಕ್ರಮ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಾ!' ಎಂದು ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. ಇಲಾಳಿಗೆ ಅವನನ್ನು ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಹಂಬಲವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವಳು ತನ್ನ ಆತ್ಮಗೌರವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಇಷ್ಟಪಡಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ತನ್ನ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತಳಾಗಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ನೆನಪಿನ ಭಾರವಿತ್ತು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಇಲಾ ಅಳುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಅವನ ಮುಂದೆ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಅವನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಘನತೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಶಾಂತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಬೆರಗಾದನು. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ತನ್ನ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡ ಅವಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅವನಿಗೆ ಅಪಾರ ಗೌರವವನ್ನು ತಂದಿತು. ಅವಳ ಪ್ರೀತಿ ದುರ್ಬಲವಾದುದಲ್ಲ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯದು ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
