ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறனும் நிலாவும் வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசித்தார்கள். ஒருமுறை, ஒரு சிறிய கருத்து வேறுபாட்டால் இளமாறன் கோபமடைந்து, ஊரை விட்டு சில நாட்கள் வெளியே சென்றான். நிலாவிற்கு அவன் மீது மிகுந்த அன்பு இருந்தது. அவன் இல்லாத ஒவ்வொரு நொடியும் அவள் மனம் துடித்தது. 'அவன் எங்கே? ஏன் என்னை விட்டுப் போனான்? நான் அவனிடம் போய் அவனைத் தேட வேண்டுமா?' என்று அவள் மனம் போராடியது.
அவளுடைய தோழிகள், 'நிலா, அவன் இல்லாமல் நீ எப்படி இருக்கிறாய்? நீ அவனிடம் போய் மன்னிப்பு கேட்டு அவனைத் திரும்பக் கொண்டு வா!' என்று கூறினார்கள். ஆனால் நிலா அமைதியாக இருந்தாள். அவளது கண்கள் கலங்கியிருந்தாலும், அவள் அவனிடம் ஓடிச் செல்லவில்லை. அவள் தன் கடமைகளையும், தன் சுயமரியாதையையும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. அவள் தன் அன்பை விட தன் கண்ணியத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தாள்.
சில நாட்கள் கழித்து, இளமாறன் தன் தவறை உணர்ந்து ஊருக்குத் திரும்பினான். நிலாவின் அமைதியையும், அவள் தன்னைத் தேடி வராத நிலையையும் பார்த்தபோது, அவனுக்கு ஆச்சரியமும் வியப்பும் ஏற்பட்டது. 'நான் அவளைத் தவிக்கவிட்டும், அவள் தன் கண்ணியத்தைக் காத்து அமைதியாக இருந்தாளே! இவ்வளவு பெரிய மனவலிமை அவளுக்கு எப்படி வந்தது?' என்று அவன் வியந்தான். நிலாவின் அந்தத் தூய்மையான அன்பும், தன் மதிப்பைக் காக்கும் குணமும் அவனுக்கு அவள் மீது இன்னும் அதிக மரியாதையைத் தந்தது. அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் இணைந்தனர், ஆனால் இப்போது நிலாவின் மீதான இளமாறனின் அன்பு வெறும் ஈர்ப்பு மட்டுமல்ல, அது ஒரு பெரும் மரியாதை.
