ನೆನಪಿನ ನೆರಳು

ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾವ್ಯ ಎಂಬ ಹುಡುಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರಾಹುಲ್ ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ. ಒಂದು ದಿನ ರಾಹುಲ್ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ದೂರದ ಊರಿಗೆ ಹೋದನು. ರಾಹುಲ್ ಇಲ್ಲದ ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ಕಾವ್ಯನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಅವಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ರಾಹುಲ್ ಬರುವ ದಾರಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಆಟವಾಡುವುದನ್ನು ಅಥವಾ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಹಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಳು. ಅವಳ ತಾಯಿ, 'ಕಾವ್ಯ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ರಾಹುಲ್ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ದುಃಖಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೀಯಾ? ನಿನ್ನ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಗಮನ ಕೊಡು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರೂ ಅವಳು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಕೇವಲ ರಾಹುಲ್ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಯೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿದ್ದಳು. ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ರಾಹುಲ್ ವಾಪಸ್ ಬಂದಾಗ ಕಾವ್ಯನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆ ಹಳೆಯ ನಗು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಅರಿತದ್ದು ಏನೆಂದರೆ, ರಾಹುಲ್ ಇಲ್ಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಪಟ್ಟ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಅವನಿಗಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಅವಳಿಗಾಗಲಿ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಅವಳ ಸಮಯ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ಒಬ್ಬರ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಾಯುತ್ತಾ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ನೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಷ್ಟು ವ್ಯರ್ಥ ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಅಂದು ಅರ್ಥವಾಯಿತು.