நிலாவின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் நிலா என்ற சிறுமி வாழ்ந்து வந்தாள். நிலாவிற்குத் தன் நண்பன் கதிர் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருமுறை கதிர் ஊரை விட்டுத் தூரமாகச் சென்றான். கதிர் இல்லாத ஒவ்வொரு நாளும் நிலாவிற்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. அவள் எப்போதும் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக் கொண்டே இருப்பாள். 'கதிர் எப்போது வருவான்? அவன் இல்லாமல் எனக்குத் தூக்கமே வரவில்லை' என்று அழுது கொண்டே இருப்பாள். அவளது அம்மா அவளைத் தேற்ற முயன்றார். 'நிலா, நீ ஏன் எப்போதும் கதிரைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? உன் படிப்பிலும் விளையாட்டிலும் கவனம் செலுத்து' என்றார். ஆனால் நிலா கேட்கவில்லை. கதிரின் நினைவிலேயே அவள் தன் மகிழ்ச்சியைத் தொலைத்துவிட்டாள். ஒரு நாள், கதிர் ஊருக்குத் திரும்பினான். அவனைக் கண்டதும் நிலா மகிழ்ச்சி அடைந்தாள், ஆனால் அவளது முகம் வாடியிருந்தது, கண்கள் சிவந்து காணப்பட்டன. கதிர் கேட்டான், 'நிலா, நீ ஏன் இவ்வளவு சோகமாக இருக்கிறாய்? நாம் விளையாடலாமா?' நிலா சொன்னாள், 'கதிர், நீ இல்லாத போது நான் எவ்வளவு அழுதேன் தெரியுமா? உனக்காகக் காத்திருந்த அந்த நாட்கள் எனக்குத் தேவையில்லாத துயரத்தைத் தந்தன.' அப்போதுதான் நிலாவிற்குப் புரிந்தது, ஒருவன் இல்லாததற்காகத் தன்னைத் தானே வருத்திக் கொள்வது எந்தப் பயனும் இல்லாதது என்று. கதிரின் வருகை அவளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தந்தது, ஆனால் அவளது தேவையற்ற கவலை அவளது அழகிய நாட்களைக் கெடுத்துவிட்டது.