ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರವಿ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳಿದ್ದರು. ಮೀರಾಳಿಗೆ ರವಿ ಎಂದರೆ ಪ್ರಾಣ. ಆದರೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ರವಿ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ದೂರ ಹೋದಾಗ, ಮೀರಾ ಅವನ ನೆನಪಿನಲ್ಲೇ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದಳು. 'ಅವನು ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತಾನೆ? ಅವನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಹೇಗೆ ಇರಲಿ?' ಎಂದು ಅವಳು separation (ವಿಭಜನೆ) ಬಗ್ಗೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದಳು.
ಆದರೆ ರವಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೂ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭಯವಿರುತ್ತಿತ್ತು. ರವಿ ಅವಳ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, 'ಅವನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು?' ಎಂದು ಅವಳು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಅವನ ನೆನಪಿನ ನೋವು, ಅವನು ಇದ್ದಾಗ ಅವನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯ - ಹೀಗೆ ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಯಾವಾಗಲೂ ಅಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ಸಂಜೆ ರವಿ ಮೀರಾಳನ್ನು ನೋಡಿ, 'ಏನಾಯಿತು ಮೀರಾ, ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಮೌನವಾಗಿದ್ದೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಮೀರಾ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೇಳಿದಳು, 'ರವಿ, ನೀನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಾಣದೆ ಇರುವ ಭಯ, ನೀನು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯ. ನೀನು ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯೇ ಇಲ್ಲ.'
ರವಿ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು, 'ಮೀರಾ, ಇದು ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ತೀವ್ರತೆ. ನಾವು ಯಾರನ್ನು ಅತೀ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅವರನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಭಯ ನಮಗಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಭಯಕ್ಕಿಂತ ನಾವು ಈಗ ಜೊತೆಯಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸೋಣ.'
ತನ್ನ ಭಯವು ಪ್ರೀತಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವೆಂದು ಮೀರಾ ಅರಿತಳು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವಳು ಭಯ ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಕಲಿತಳು.