ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறன் மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தார்கள். நிலாவுக்கு தன் கணவன் இளமாறனை என்றால் உயிராகத் தெரியும். ஆனால், அவளது மனது எப்போதும் ஒரு விசித்திரமான போராட்டத்திலேயே இருந்தது.
இளமாறன் வேலை விஷயமாக வெளியூர் சென்றிருக்கும் போது, நிலா அவனது நினைவிலேயே வாடுவாள். 'அவன் இல்லையே, அவன் எப்போது வருவான்?' என்று பயந்து, அவனது பிரிவை எண்ணி அஞ்சுவாள். ஆனால், இளமாறன் வீட்டிற்கு வந்தவுடன், அவனது அன்பும் அக்கறையும் அவளை நெகிழ வைக்கும். அப்போது அவளுக்கு ஒரு பயம் வரும்: 'இவ்வளவு அன்பை நான் எப்படி எப்போதும் பாதுகாப்பேன்? ஒருவேளை அவன் என்னை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டால் என் நிலை என்ன?'
ஒரு நாள் மாலை, நிலா ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து வருத்தமாக இருந்தாள். அப்போது இளமாறன் அங்கு வந்தான். நிலாவின் முகத்தைப் பார்த்ததும் அவனுக்கு ஏதோ சரியில்லை என்று புரிந்தது. 'நிலா, என்ன ஆச்சு?' என்று கேட்டான்.
நிலா மெதுவாகச் சொன்னாள், 'நீ என்னுடன் இருக்கும்போது, உன்னை இழந்துவிடுவேனோ என்று பயமாக இருக்கிறது. நீ என்னுடன் இல்லாதபோது, உன்னைத் தேடி அலைந்து பயமாக இருக்கிறது. என் மனம் எப்போதுமே ஒருவிதமான பதற்றத்திலேயே இருக்கிறது.'
இளமாறன் அவளது கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு புன்னகைத்தான். 'இதுதான் உண்மையான அன்பு நிலா. நாம் எதை அதிகம் நேசிக்கிறோமோ, அதை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயம் எப்போதும் நம்முடன் இருக்கும். ஆனால், அந்தப் பயமே நாம் ஒருவரை எவ்வளவு ஆழமாக நேசிக்கிறோம் என்பதற்கான அடையாளம்.'
நிலா தன் தவறை உணர்ந்தாள். பயத்தை விட, அந்த அன்பின் ஆழத்தை ரசிக்கத் தொடங்கினாள். அவர்கள் இருவரும் அந்த மாலை நேரத்தை மகிழ்ச்சியுடன் கழித்தனர்.
