മനോഹരമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. മീരയ്ക്ക് മാധവനെ ജീവനേക്കാൾ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും ഒരു വിചിത്രമായ സംഘർഷത്തിലായിരുന്നു.
മാധവൻ ജോലിക്കായി ദൂരേക്ക് പോകുമ്പോൾ, മീര അവനെ ഓർത്ത് വിഷമിച്ചിരിക്കും. 'അവൻ എപ്പോൾ വരും? അവനില്ലാതെ എനിക്ക് എങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ കഴിയും?' എന്ന പേടിയോടെ അവൾ കാത്തിരിക്കും. വേർപിരിയലിന്റെ വേദന അവളിൽ വലിയ ഭയമുണ്ടാക്കി.
എന്നാൽ മാധവൻ കൂടെയുള്ളപ്പോഴും അവളുടെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ അരികിലിരിക്കുമ്പോൾ, 'ഇത്രയും സന്തോഷം എനിക്ക് എങ്ങനെ എന്നും ലഭിക്കും? എന്നെങ്കിലും അവൻ എന്നെ വിട്ടുപോയാലോ?' എന്ന് അവൾ ചിന്തിക്കും. അവൻ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ അവനെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയും, അവൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ അവനെ കാണാത്തതിലുള്ള പേടിയും അവളെ വേട്ടയാടി.
ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം, മാധവൻ മീരയെ സങ്കടത്തോടെ ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടു. 'മീരയ്ക്ക് എന്താണ് പറ്റിയത്?' അവൻ ചോദിച്ചു.
മീര പറഞ്ഞു, 'മാധവാ, എനിക്ക് വലിയൊരു വിഷമമുണ്ട്. നീ കൂടെയില്ലാത്തപ്പോൾ നിന്നെ കാണാത്തതിനെ ഓർത്ത് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ നിന്നെ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് ഓർത്ത് ഞാൻ ഭയപ്പെടുന്നു. എന്റെ മനസ്സിന് ഒരിടത്തും സമാധാനമില്ല.'
മാധവൻ അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു, 'മീര, അത് നിന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴം കൊണ്ടാണ്. നമ്മൾ ഒരാളെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുവോ, അത്രത്തോളം അവരെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന പേടിയും നമുക്കുണ്ടാകും. ആ പേടിയെക്കാൾ ഉപരിയായി ഈ നിമിഷത്തെ സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കണം.'
തന്റെ പേടി സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് മീര തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൾ ആ നിമിഷങ്ങളെ സന്തോഷത്തോടെ ആസ്വദിക്കാൻ തുടങ്ങി.
