ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜು ಮತ್ತು ರೇಖಾ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ಅವರು ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ರಾಜುಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸೀನೆಯಾಗುವ ಅನುಭವವಾಯಿತು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರೇಖಾ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾದ ವಿಷಯವೊಂದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಮಾತನ್ನು ತಡೆಯಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ರಾಜು ತನ್ನ ಮೂಗನ್ನು ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಸೀನೆಯನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡನು.
ಸೀನೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವನ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಯಿತು ಮತ್ತು ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವವಾದವು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ರೇಖಾ ಅತೀವ ದುಃಖಿತಳಾದಳು. ರಾಜು ಏನನ್ನೋ ಮರೆಮಾಚಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅವಳು ಭಾವಿಸಿದಳು. 'ನೀನು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ನಿನ್ನ ಮನೆಯವರ ನೆನಪುಗಳು ಅಥವಾ ಅವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಮರೆಮಾಚಲು ನೀನು ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?' ಎಂದು ಅವಳು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು. ರಾಜು ನಗುತ್ತಾ, 'ಇಲ್ಲ ರೇಖಾ, ನಿನ್ನ ಮಾತು ಮುಡಿಯಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡೆ ಅಷ್ಟೇ' ಎಂದನು. ರೇಖಾ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು ಅವನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು.
