ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവനും മീരയും താമസിച്ചിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം വളരെയധികം സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം, അവർ തോട്ടത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ മാധവന് പെട്ടെന്ന് ഒരു തുമ്മൽ വരാൻ തുടങ്ങി. എന്നാൽ ആ സമയത്ത് മീര വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ സംസാരം തടസ്സപ്പെടുത്താൻ പാടില്ല എന്ന് കരുതി, മാധവൻ തന്റെ മൂക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ച് ആ തുമ്മൽ ഉള്ളിലൊതുക്കി.
തുമ്മൽ അടക്കിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തു, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. ഇത് കണ്ട മീരയ്ക്ക് വലിയ വിഷമം തോന്നി. മാധവൻ എന്തോ ഒളിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് അവൾ കരുതി. 'നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? നിന്റെ വീട്ടുകാരുടെ ഓർമ്മകളോ അല്ലെങ്കിൽ അവർ നിന്നെ തേടി വരുന്നത് നിനക്ക് എന്നിൽ നിന്ന് മറച്ചുവെക്കാനാണോ നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?' എന്ന് അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു. മാധവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'അല്ല മീര, നിന്റെ സംസാരം മുറിയാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ അത് അടക്കിപ്പിടിച്ചത്.' മീര തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കുകയും അവനോട് ചേർന്നുനിൽക്കുകയും ചെയ്തു.
