ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமாறனும் மலரும் வாழ்ந்து வந்தனர். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மிகவும் நேசிப்பார்கள். ஒரு மாலை நேரம், இருவரும் தோட்டத்தில் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது இளமாறனுக்குத் திடீரென ஒரு தும்மல் வரும் அறிகுறி ஏற்பட்டது. ஆனால், அப்போது மலர் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் பேச்சைத் interrupted செய்யக்கூடாது என்பதற்காகவும், அந்தத் தருணத்தின் அமைதியைக் கெடுக்கக்கூடாது என்பதற்காகவும், இளமாறன் தன் மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு அந்தத் தும்மலைத் தன் உள்ளேயே அடக்கினான்.
அவன் தும்மலை அடக்க முயன்றபோது அவனது முகம் சிவந்து, கண்கள் கலங்கியது. இதைப் பார்த்த மலர், அவன் ஏதோ ஒரு கவலையில் இருப்பதாக நினைத்தாள். அவனது அமைதியையும், தும்மலை அடக்கும் அந்தத் போராட்டத்தையும் பார்த்த மலர், அவன் தன் குடும்பத்தினர் அல்லது நண்பர்கள் தன்னைத் தேடி வருவதையோ அல்லது அவர்களைப் பற்றிய நினைவுகளையோ மறைக்கத் துடிக்கிறான் என்று தவறாகப் புரிந்து கொண்டாள். 'ஏன் இப்படித் தவிப்பாய்? உன் உறவினர்கள் உன்னைத் தேடி வருவதை மறைக்கவா நீ இப்படிப் போராடுகிறாய்?' என்று வருத்தத்துடன் கேட்டாள். இளமாறன் சிரித்துக்கொண்டே, 'இல்லை மலரே, உன் பேச்சைத் interrupted செய்யக் கூடாது என்பதற்காகத்தான் தும்மலை அடக்கினேன்' என்று கூறினான். மலர் தன் தவறை உணர்ந்து அவன் கைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள்.
