ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ರಾಜು ಮತ್ತು ರಮಾ ಎಂಬ ದಂಪತಿಗಳಿದ್ದರು. ರಾಜುಗೆ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳೆಂದರೆ ಬಹಳ ಇಷ್ಟ. ಒಂದು ದಿನ ರಮಾ ತುಂಬಾ ರುಚಿಯಾದ ಸಿಹಿ ತಿನಿಸನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದಳು. ಅದರ ಘಮ整个 ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹರಡಿತು. ರಾಜು ಅದನ್ನು ತಿಂದ ತಕ್ಷಣ, 'ರಮಾ, ಇನ್ನೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಕು!' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಆದರೆ ರಮಾ ನಗುತ್ತಾ, 'ಇಷ್ಟೇ ಸಾಕು ರಾಜು, ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಲಿ' ಎಂದು ತಡೆದಳು. ರಾಜುಗೆ ಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಸರವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಆ ಸಿಹಿ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೀರ್ಣವಾದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಎಂತಹ ನೆಮ್ಮದಿ ಮತ್ತು ತೃಪ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು! ಅತಿಯಾಗಿ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ತಿಂದಿದ್ದನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಸುಖಕರ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು.
ಅದೇ ರೀತಿ, ಒಂದು ದಿನ ರಮಾ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ರಾಜುವಿನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡು ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಳು. ರಾಜುಗೆ ಮೊದಲು ಗೊಂದಲವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ಸಣ್ಣ 'ಊಡಲ್' ಅಥವಾ ಮುನಿಸು ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿತು. ರಮಾ ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಹತ್ವ ರಾಜುಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಕೊನೆಗೆ ರಮಾ ನಗುತ್ತಾ ಬಂದಾಗ, ಆ ಸಣ್ಣ ಜಗಳದ ನಂತರ ಬಂದ ಸುಖವು ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಿಹಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅತಿಯಾದ ಹಸಿವುಗಿಂತ ಜೀರ್ಣಕ್ರಿಯೆ ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯವೋ, ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿನ ಈ ಸಣ್ಣ ಮನಸ್ಸುಮಾತು ಎಂದು ಅವರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರು.
